Karanlığın hüküm sürdüğü,
Gün ışığının hiç uğramadığı,
Kara kışın ülkesi.
Rüzgarların soğuk estiği,
Buzdan bir dünya.
Duvarları Rijit duygulardan örülmüş,
Kapıları hep dışa sürgülü,
Gülümsemenin yem olarak
Kullanıldığı kapanlarla dolu.
Tuzağa düşen kalplerin
sorgusuzca katledildiği yer,
Burası yasak şehir.
Sevginin dokunamadığı dışı kabuk bağlamış kalplerin dünyası..
Anlayamaz çözemezsin
Çaresiz kalır kelimeler, bakışlar ve hissedişler.
Özlediğim sevgiden kurulu dünyada yalnız ve tek başımayım
Ve....
Hep yalnız kalacağım.
Yazarın Diğer Yazıları
Loğ Taşı ; Bir Damın Üzerinde Duran Zaman
04 Ocak 2026 12:01Aynı Toplum, Aynı Döngü: Suçlu Çocuklar Değil Onları Üreten Düzen
01 Ocak 2026 19:12Eksiltilen Vatan, Boşaltılan Millet ve Formaliteye Dönüşen Aidiyet
27 Aralık 2025 21:40Kovalamak mı, Korumak mı? Bir Facianın İki Taraflı Sorumluluğu
21 Aralık 2025 20:12Eksiltilen Vicdanlar...
12 Aralık 2025 17:18